دلنوشته های گهگاهی

پناه

سیامک افشاری — Sun, 16 May 2010 20:30:16 GMT

از چه بگویم؟

از که بنالم؟

به چه کسی پناه ببرم؟

خدای من این چه حکایتی است که می رانم خود را از تو ؛ به خود

و باید پناه ببرم از خود به تو!

خدایا چه کنم که من نه آنم که توانم زیست بی تو، و با خویشتن...

خدایا چه کنم که خود می گویی این گونه نایست و بازگرد.

خدایا!

مهربان ترین بر من!

توّابی تو مرا گستاخ کرد.

خدایا، ای برترین و بهترین و سبحان

پناه می برم از خود به تو، خداوندا، ای آنکه قدرت و تسلط و سلطانی ات بر هر چیزی احاطه یافت.

زندانی ام...

خدایا... عزیزا... لطیفا... رحیما...

زندانی ام...

از که خواهم آزادی، که زندانی ام در دست طاغوتی که نیست امیدی بر آزادی از چنگالش

امیدی نیست مگر با لطف و عنایت، مغفرت... رحمت...

خداوندا زندانی ام در دست خود.

خداوندا مرا برهان از خود.

تو را صدا می زنم

سیامک افشاری — Sat, 02 May 2009 07:49:49 GMT

تو را صدا می زنم اما نگو «در برون چه کردی که درون خانه آیی؟»

تو را صدا می زنم ، می دانم که تو حاضری ، اینجایی و تو آماده ای که من بیایم.آری اینجا تو منتظری و منم که در فراقم. فراقی که خودم ساخته ام و خودم باید آن را بشکنم. تو را صدا می زنم نه برای اینکه مرا ببینی ، می خواهم تو هم صدایم کنی . باشد که روزی بیدار شوم. باشد که روزی از این قفس تنهایی رها شوم وغرق شوم در تو. ای والا ترین معشوق بهترین عاشقان.

می خواهم تو را بشناسم ای بهتریین آفریننده. ای مهربان ترین برمن!

کمکم کن! کمکم کن که کمک کار خود باشم.

کمکم کن دوستت داشته باشم. کمکم کن ...

شاید سبز

سیامک افشاری — Fri, 01 May 2009 14:44:48 GMT

اکنون اینجاییم

گذرگاه کوتاه عدم

هیچ امیدی نیست

وشاید هیچ منجی

عمر همین بود

گذر کرد

سر آمد.

وما

وما ...

هنوز اینجاییم

گذر گاه کوتاه عدم!

خورشید هست.

روشنی هست.

نور هست.

پرده نیز هست.

ما هنوز اینجاییم

تنهاییم و چشم ها بسته

ثالث گفت، زندگی شاید همین باشد

شاید!

اما اگر به شایدهاست ...

پرده ای هست

وجودی هست

خورشیدی هست.

شاید!

شبِ ابدی

سیامک افشاری — Thu, 30 Apr 2009 08:36:05 GMT

اینجا شب است

و هنوز تاریکی است.

آرمش و سکوت

اما نه برای رفتن

نه برای ماندن.

دامنی آلوده

صدایی وهم آلود

صورتی تلخ

سنگینی زنگ ...

نور سرخی می بینم که فرا می خواند، من را، ما را

اما ...

اما نه به سوی او

باز صدایی می آید

و می خواند مرا به درون

اشتیاقی افزون

برقی در چشم

وعده ی دل

... همه چیز پوشالی است.

سست است و خراب.

ومن اینک می دانم

که صدا را پاسخ خواهم گفت

به فراموشی خواهد رفت

رفعت و بیداری :

همگی بر بادند.

بی خیال

سیامک افشاری — Thu, 30 Apr 2009 08:18:52 GMT

بی خیال

زندگی حجم هاست

رنگ ها گوناگون

سبز و سرخ

آبی و بی رنگ

ناظران آماده، که ببّرند و بدوزند و ببافند

رنگی کن ، که بینند

و بخندند!.

قضیه ی دکمه ی بالایی پیراهن من!

سیامک افشاری — Thu, 30 Apr 2009 08:10:28 GMT

بار اولی که یکی از فامیلا رو دیدم، ریش داشت، پسر با مرامی بود، با هم صمیمی شدیم، ولی بیشتر اون حرف می زد و من طالب شنیدن بودم. بعد دو سال، بار دوم که مهمون اونا بودیم با تیغ اصلاح کرده بود.خودتون که می دونین وقتی از کسی قیافه ای تو ذهن آدم باشه و بعد با یه قیافه ی دیگه ببیندش تعجب میکنه! ما هم با اجازه شما یه مقدار تعجب کردیم! من یه نگاهی بهش کردم و برای اینکه تعجبمو پنهون کرده باشم یک لبخند از روی خوشحالی ناشی از رسیدن به رفیق شفیق قدیمی پس از سالیان دراز بهش تقدیم کردم و گفتم : سلام!

خلاصه اومدیم و نشستیم و سلام احول پرسی های معهود(به قول آق جمال زاده) به جا اومد. یک دفعه این فامیل ما رو کرد به ما و با تمام وجود گفت:

احمد ببین ! فکر نکن وقتی یکی با تیغ اصلاح می کنه آدم بدیه، اصلا نمیشه گفت طرز فکرش چیه، چه جور آدمیه، نمیشه همینجوری حکم داد که این آدم کافره و حکم ارتدادشو داد. نمیشه همینجوری و بدون دلیل ... . دوستان سرتونو درد نیارم این رفیق شفیق مدتی در مورد ضرر های سطحی نگر بودن و فواید عمقی نگر بودن برای ما سخنرانی کرد. و در نهایت نفس عمیقی کشید و گفت خلاصه اینکه احمد جان سطحی نگر نباش و در مورد آدم ها، هبچ وقت از روی ظاهرشون قضاوت نکن.

بنده یه نگاه شاگرد اندر استاد به ایشون انداختم و دو دل، با صدای آروم همراه با احساس گناه! پرسیدم:

خب شما از کجا می فرمایید که من اینجوری فکر می کنم؟

مِن و مِنّی کرد و گفت: " آخه .. آخه .... چیزه! .... اون دکمه ی بالایی و بستی گفتم شاید ..."

قفس،امید، سروش، آزادی، توهم

سیامک افشاری — Thu, 30 Apr 2009 07:49:32 GMT

گذشته!

زندانی بود و مرا از آن خارج کردند

حال!

قفسی است

من در قفسم . نفسم تنگ است، درد می کشم.

نگاه ها بر تنم می تازد. نگاه نگهبانی که مرا می پاید،می کاود، نمی داند!

آی آزادی ... افسوس افسوس افسوس

روانم من ؛ جاری، بی اختیار...

می روم به سوی زندانی بزرگ تر و محکم تر

آینده!

سروش من، کاش ؛ ای کاش که می گفتی نخواهی آمد

چشم به راه ماندن سخت است

خیلی سخت